ONZE VISIE

Zomer 2012. Het concept 'Helpness' begint te rijpen in ons gedachten.
We leven in een drukke maatschappij. De verwachtingen voor ieder van ons zijn hoog.
Het leven gaat snel. Mensen hebben vaak geen tijd meer voor elkaar, geen tijd meer voor rust.
Iedereen heeft capaciteiten en wil iets bereiken in het leven.

Maar de weg er naar toe kan soms lang en hard zijn.
We geloven dat mensen de kracht hebben om zelf het leven in handen te nemen. Maar soms kan een schouder om op te leunen maken dat je een stap vooruit neemt.
We willen helpen om rust te vinden, om op een positieve manier in het leven te staan.

Depressie, stress, zelfdoding, economische crisis, ziektes, druk, … 
Het zijn termen die we dagelijks te horen krijgen. De uitdaging voor ons ligt in de zoektocht naar een evenwicht tussen rust en inspanning.

We streven er naar met ons project ‘Helpness’ om samen met onze klanten een stap in de goeie richting te nemen.

Het leven is net een spel,
Het heeft zijn spelers, zijn regels en gelukkig nog wel.

Soms neemt het spel een onverwachte draai,
Dat heeft zijn voordeel, want anders wordt het saai.

Maar soms denk je: “Nu wordt het me te veel”.
Waarom krijgt niet iedereen hetzelfde deel?

Dan begin je te twijfelen aan jezelf en aan je kunnen:
Waarom willen ze me het geluk niet gunnen?

Wie ben ik, wat moet ik doen, waarom ben ik geboren?
Ach…wou je dat maar van mij aanhoren…

Want diep in jou zit je ware IK.
En juist dat deel van jou bewonder ik.

Open je bunker en kom eruit.
Ontplooi je capaciteiten en gaven voluit.

Nee, het is niet te laat, je bent zeker niet te oud,
Want je opgedane ervaringen zijn zo waardevol als goud.

Durf weer te lachen, te zingen, te dansen.
En grijp ook op alle terreinen opnieuw je kansen.

Blijf vooral geloven in je eigen krachten. Vertrouw op jezelf en kom met je IK naar buiten.
Zo zal het leven met jou vrede sluiten.

Ben ik soms eens geen goed luisteraar,
Besef dan: “het leven is voor mij ook niet altijd even klaar.

Komt er een dag dat je twijfelt aan de zin van je leven,
Lees dan dit  gedichtje nog even.